List do Efezjan - Wstęp (notatki z kazania)
"Bóg wkracza do Efezu, by wypełnić swój plan"
- zarys historii Bożego dzieła w Efezie

Dz. 20,32 A teraz poruczam was Panu i słowu łaski jego, które ma moc zbudować i dać wam dziedzictwo między wszystkimi uświęconymi.
Zmęczeni tym co na próżno wypowiadają ludzkie usta stajemy się sceptyczni wobec słowa. Czy słowo może naprawdę cokolwiek zmienić?
Słowa apostoła Pawła skierowane do starszych z Efezu są świadectwem jego świadomości wielkiej mocy Słowa. Słowo wypowiadane z inspiracji Ducha Świętego może zmienić życie. Przez Słowo zostaliśmy zbawieni. "Słowo łaski Pana" ma moc by zbudować i dać wierzącym dziedzictwo.
W najbliższym czasie pragniemy pozwolić Bogu, w mocy Ducha Świętego otworzył nam dostęp do bogactwa prawd zawartych w wyjątkowym liście, jakim jest list apostoła Pawła do Efezjan.
Ktoś powiedział, że pośród listów apostoła Pawła zajmuje on królewskie miejsce.
List do Efezjan został skierowany do konkretnego zboru. Jednak ze względu na treść jego przesłanie zostało przekazane wierzącym także z innych społeczności.
Paweł często pisał listy w celu rozwiązania problemów nurtujących poszczególne zbory. List do Efezjan zawiera przesłanie, które mogło być skierowane do każdego wierzącego.
Pragniemy wspólnie zaangażować się i otworzyć nasze serca na to, co Pan pragnie przekazać nam przez Jego Słowo.

Duch Święty pragnie przemawiać przez cały Kościół.
Mamy świadomość, że to ile przyjmiemy będzie zależało od postawy naszych serc.
Pragniemy, by nasze rozważanie miało wpływ na nasze życie. Wiemy, że może się to stać przez działanie Ducha Świętego.
Efez. 1:1-3
1. Paweł, z woli Bożej apostoł Chrystusa Jezusa, do świętych w Efezie i wierzących w Chrystusa Jezusa:
2. Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego i od Pana Jezusa Chrystusa.
3. Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas ubłogosławił w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios
4. W nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed obliczem jego; w miłości
5. Przeznaczył nas dla siebie do synostwa przez Jezusa Chrystusa według upodobania woli swojej

Ten niezwykle ważny dla całego Kościoła list, Paweł kieruje do wierzących w Efezie, gdyż ta społeczność zajmowała szczególne miejsce w jego sercu.
W tym rozważaniu pragniemy przygotować nasze serca na przyjęcie Słowa, które Bóg przygotował także dla nas.
Pragniemy spojrzeć na obraz szczególnej relacji apostoła z grupą wierzących w Efezie.

Apostoł Paweł troszczył się o tą społeczność w szczególny sposób do końca dni swojego życia (ostatni list apostoła Pawła skierowany jest do Tymoteusza, który ma usłużyć kościołowi w Efezie).
To tutaj spędził najwięcej czasu podczas swoich pierwszych trzech podróży misyjnych.
W wielu miastach przebywał kilka dni, tygodni lub miesięcy. W Efezie pozostał przez całe dwa lata.

Efez (gr. Eφεσος Ephesos) w starożytności należało do grupy 12 miast jońskich. Było ono umiejscowione przy ujściu rzeki Kaystros do Morza Egejskiego.
(Obecnie teren ten należy do Turcji).

Efez był znany jako jedno z największych i najstarszych ośrodków bogini matki.
Greckie legendy głosiły, że miasto zostało założone przez Amazonki. W jednym z hymnów do Artemidy Efeskiej mowa jest o Amazonkach, które ustawiły drewnianą podobiznę Artemidy pod dębem w Efezie.
Artemida Efeska posiadała cechy Amazonki: Niezależność i waleczność (potrafiła władać bronią i często przedstawiano ją z łukiem i kołczanem). Była ona łowczynią i opiekunką zwierząt, unikała kontaktów z mężczyznami. Wielu z nich zabiła.
W VI wieku p.n.e. król Krezus zbudował jej świątynię, która później została uznana przez Greków za jeden z siedmiu cudów świata. Artemida była czczona jako bogini - matka.

(Na zdjęciu Droga Arkadyjska - "Wybrukowaną marmurem Drogę Arkadyjską, niegdyś najwspanialszą ulicę Efezu, zajmowały liczne sklepy. Pod nawierzchnią ulicy biegły rury wodne i kanalizacyjne, a na kolumnadzie świeciło 50 lamp")

Chociaż istnieje możliwość, że pierwsi chrześcijanie pojawili się w Efezi przed wizytą apostoła Pawła, to jednak Paweł wykonał kluczowe zadanie w wypełnieniu Bożego planu wobec tego miasta i Kościoła, który Pan pragnął założyć w tym mieście.
To podczas jego dwuletniej służby następuje konfrontacja Bożego dzieła z mocami ciemności.

Pierwsza wizyta apostoła Pawła w Efezie jest krótka i ma miejsce podczas II Podróży Misyjnej

Jak czytamy w 18 rozdziale (19-21) Dziejów Apostolskich,  Paweł przybywa do miasta. Udaje się do synagogi, rozprawia z Żydami zwiastując Ewangelię i opuszcza miasto wypowiadając słowa: "Za Bożą wolę wrócę do was"
 

Podczas III Podróży Misyjnej - Paweł zatrzymuje się w Efezie na dwa lata
 

Jak czytamy w 19 rozdziale Dziejów Apostolskich

Dz.Ap. 19:1-7

1. Podczas gdy Apollos przebywał w Koryncie, obszedł Paweł wyżynne okolice i przyszedł do Efezu, a spotkawszy niektórych uczniów,

2. Rzekł do nich: Czy otrzymaliście Ducha Świętego, gdy uwierzyliście? A oni mu na to: Nawet nie słyszeliśmy, że jest Duch Święty.

3. Tedy rzekł: Jak więc zostaliście ochrzczeni? A oni rzekli: Chrztem Janowym.

4. Paweł zaś rzekł: Jan chrzcił chrztem upamiętania i mówił ludowi, żeby uwierzyli w tego, który przyjdzie po nim, to jest w Jezusa.

5. A gdy to usłyszeli, zostali ochrzczeni w imię Pana Jezusa.

6. A gdy Paweł włożył na nich ręce, zstąpił na nich Duch Święty i mówili językami, i prorokowali.

7. Było zaś wszystkich tych mężów około dwunastu.

Apostoł Paweł usługuje Kościołowi, który potrzebuje właściwego nauczania i doświadczenia pełni Ducha Świętego. Bez mocy Ducha Świętego Kościół nie może nic uczynić!

Jak czytamy dalej, oprócz troski o Kościół, Paweł postanawia zająć się głoszeniem Dobrej Nowiny!
Dz. 19
8. Odtąd przez okres trzech miesięcy chodził do synagogi, prowadząc śmiałe rozmowy i przekonując o Królestwie Bożym.
9. A gdy niektórzy nie dali się przekonać i trwali w uporze, mówiąc źle wobec ludu o drodze Pańskiej zerwał z nimi, odłączył uczniów i począł codziennie nauczać w szkole Tyranosa.
10. I działo się to przez dwa lata, tak że wszyscy mieszkańcy Azji, Żydzi i Grecy, mogli usłyszeć Słowo Pańskie.

Bóg objawia swoją moc. Pan dotyka się wielu osób.
11. Niezwykłe też cuda czynił Bóg przez ręce Pawła
12. Tak iż nawet chustki lub przepaski, które dotknęły skóry jego, zanoszono do chorych i ustępowały od nich choroby, a złe duchy wychodziły

Podobnie jak w innych miejscach, Boże dzieło w tym mieście musi stawić czoła przeciwnościom
Szatan próbuje wprowadzić zamieszanie
Niektórzy zaklinacze żydowscy próbują wzywać imienia Pana Jezusa na tymi, którzy mieli złe duchy. Koniec tego jest taki, że uciekają nadzy i poranieni.
Dz. 19,13-17
Po długim okresie pracy ewangelizacyjne  i budowania bliskiej społeczności z wierzącymi w Efezie, Paweł planuje wyruszyć w dalszą podróż. Zanim to uczyni, wysyła do Macedonii Tymoteusza i Erasta, by przygotowali tam grunt do służby dla Bożej sprawy. Jednak sam pozostaje jeszcze w Efezie.
Jak czytamy, w tych dniach poprzedzających jego opuszczenie Efezu, w mieście wszczyna się wrzawa. Ludzie czerpiący zyski z kultu Artemidy Efeskiej czują się zagrożeni.
Sytuacja jest na tyle poważna, że przyjaciele Pawła nie pozwalają mu wyjść do ludu, by przemówić. (Dz.Ap. 19:23-31)
Po przemowie miejskiego pisarza lud się uspokaja.
Rozruchy ustają. Dopiero wtedy Paweł może opuścić Efez.
Dz.Ap. 20:1 A gdy rozruchy ustały, przywołał Paweł uczniów i napomniawszy ich, pożegnał się z nimi i ruszył w drogę do Macedonii.

Uczucia, które towarzyszyły tym wydarzeniom mogły być różne.
Gdy przybywał do Koryntu, z powodu napotkanych w kilku miastach Macedonii przeciwnośc, przyszedł do tego miasta w "słabości, lęku i wielkiej trwodze" 1 Kor. 2:3
Teraz opuszcza miasto, w którym wykonał wiele pracy i czyni to w chwili, w której pojawia się duże zamieszanie. By odsunąć wszelką obawę Paweł musi zaufać Bogu, że zachowa swoje dzieło.

Gdy Paweł wraca z trzeciej podróży misyjnej i znajduje się w Milecie, prosi starszych z Efezu o przybycie i spotkanie się z nim.

Sam nie może udać się do Efezu  Dz.Ap. 20:16-17
16. Albowiem Paweł postanowił minąć Efez, aby nie tracić już więcej czasu w Azji; śpieszył się bowiem, aby, jeśli to możliwe, być na Zielone Święta w Jerozolimie.
17. A posławszy z Miletu do Efezu, wezwał starszych zboru.
Chociaż apostoł Paweł żegnał się z wierzącymi z Efezu, pragnieniem jego serca jest spotkanie się z gronem starszych.

Dz.Ap. 20:31-38 (17-38)
W rozmowie z braćmi Paweł przypomina czas swojej służby w Efezie. Mówi o swoim oddaniu. Daje w ten sposób wyraz swojej miłości i trosce o Kościół, który cały czas nosi w sercu.
Słowa apostoła Pawła są świadectwem jego świadomości nieustannego duchowego boju
Paweł zmierza do Jerozolimy w której czekają go więzy. Starsi wrócą do Efezu, w którym czeka ich bój o Kościół.

31. Przeto czuwajcie, pamiętając, ze przez trzy lata we dnie i w nocy nie przestawałem ze łzami napominać każdego z was.
32. A teraz poruczam was Panu i słowu łaski jego, które ma moc zbudować i dać wam dziedzictwo między wszystkimi uświęconymi.
33. Srebra ani złota, ani szaty niczyjej nie pożądałem.
34. Sami wiecie, że te oto ręce służyły zaspokojeniu potrzeb moich i tych, którzy są ze mną.
35. W tym wszystkim pokazałem wam, że tak pracując, należy wspierać słabych i pamiętać na słowa Pana Jezusa, który sam powiedział: Bardziej błogosławioną rzeczą jest dawać aniżeli brać.
36. A to powiedziawszy, padł na kolana swoje wraz z nimi wszystkimi i modlił się.
37. I powstał płacz wielki wśród wszystkich, a rzucając się Pawłowi na szyję, całowali go,
38. Bolejąc szczególnie nad słowem, które wypowiedział, że już nigdy nie będą oglądali jego oblicza. I odprowadzili go na statek.

Spotkanie Pawła ze starszymi z Efezu jest krótkie i jednocześnie niezwykłe.
W tych ostatnich chwilach ich społeczności na tej ziemi, Paweł chce powiedzieć o tym co najważniejsze.

DZ.AP. 20:32 A TERAZ PORUCZAM WAS PANU I SŁOWU ŁASKI JEGO, KTÓRE MA MOC ZBUDOWAĆ I DAĆ WAM DZIEDZICTWO MIĘDZY WSZYSTKIMI UŚWIĘCONYMI.
(Poruczam - paratitemi - powierzyć, położyć przed kimś)

Paweł powierza swoich przyjaciół Bogu i Jego Słowu!

SŁOWO
Czy mamy świadomość tego, jak wielką pracę wykonuje słowo przyjmowane w wierze?
Pan Jezus mówił do uczniów: Jan. 15:3 Wy jesteście już czyści dla słowa, które wam głosiłem
W modlitwie arcykapłańskiej woła: Jan. 17:17 Poświęć ich w prawdzie twojej; słowo twoje jest prawdą.

To Tesaloniczan Paweł kieruje słowa:
1 Tes. 2:13 A przeto i my dziękujemy Bogu nieustannie, że przyjęliście Słowo Boże, które od nas słyszeliście nie jako słowo ludzkie, ale, jak jest prawdziwie, jako Słowo Boże, które też w was wierzących skutecznie działa

W liście do Kolosan czytamy słowa Pawła:
Kol. 1:25 Tego Kościoła sługą zostałem zgodnie z postanowieniem Boga, powziętym co do mnie ze względu na was, abym w pełni rozgłosił Słowo Boże (bardziej dokładne tłumaczenie brzmi: Abym rozgłosił Słowo Boże w jego pełni!)

SŁOWO ŁASKI:

- Bóg wypowiada słowa, które płyną z serca wypełnionego łaską.
Kiedy Bóg mówi przez proroctwa - oznajmia to, co dla nas w swojej łasce przygotował.
Pan spogląda na nas nie przez pryzmat tego kim jesteśmy, lecz tego do czego nas powołał.

Słowo łaski jest światłością, która rozjaśnia ciemność.
Co słyszył w swoim sercu? Czy jest to słowo łaski Pana?

MA MOC ZBUDOWAĆ:
32 ...które ma moc zbudować...(Zbudować - oikodomeo - budować dom)

DAĆ DZIEDZICTWO MIĘDZY WSZYSTKIMI UŚWIĘCONYMI
32. ... i dać wam dziedzictwo między wszystkimi uświęconymi...
(Kleronomia - dziedzictwo, otrzymana posiadłość, to co zostało przekazane komuś na własność)
Słowo łaski ma moc dać nam dziedzictwo życia wiecznego, otrzymanego w Panu Jezusie!

..................................
Paweł ze łzami rozstaje się z przyjaciółmi w Panu.
Dz.Ap. 20:37 I powstał płacz wielki wśród wszystkich, a rzucając się Pawłowi na szyję, całowali go,

Wkrótce zostaje on aresztowany.
Spędza dwa lata w więzieniu w Cezarei. Zostaje przewieziony do Rzymu, gdzie przebywa w domowym areszcie.
W tym czasie, Duch Święty pobudza Pawła do napisania listu do Efezjan. To czas, w którym zwiastuje Boże słowo.
Jak czytamy w Dzieja Apostolskich, ten czas Paweł wykorzystuje na opowiadanie Ewangelii.
W liście do Filipian mówi, że "jego więzy za sprawę Chrystusową stały się znane w całym zamku i wszystkim innym" (Flp. 1,13)

Przebywając w Rzymie, w  domowym areszcie, zapisuje słowa:
Efez. 1:1-3
1. Paweł, z woli Bożej apostoł Chrystusa Jezusa, do świętych w Efezie i wierzących w Chrystusa Jezusa:
2. Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego i od Pana Jezusa Chrystusa.

Ci, których poruczył słowu łaski Pana, słyszą teraz słowa:
Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego i od Pana Jezusa Chrystusa!

MODLITWA:

- O świadomość znaczenie Słowa w naszym życiu

Hebr. 4:12 Bo Słowo Boże jest żywe i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić zamiary i myśli serca

- O gotowość staczania duchowego boju o Słowo Łaski

Podczas kuszenia na pustyni, Pan Jezus daje odpór atakowi mocy ciemności
Mat. 4:3-4
3. I przystąpił do niego kusiciel, i rzekł mu: Jeżeli jesteś Synem Bożym, powiedz, aby te kamienie stały się chlebem.
4. A On odpowiadając, rzekł: Napisano: Nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych.

2 Tym. 4:2-4
2. Głoś Słowo, bądź w pogotowiu w każdy czas, dogodny czy niedogodny, karć, grom, napominaj z wszelką cierpliwością i pouczaniem.
3. Albowiem przyjdzie czas, że zdrowej nauki nie ścierpią, ale według swoich upodobań nazbierają sobie nauczycieli, żądni tego, co ucho łechce,
4. I odwrócą ucho od prawdy, a zwrócą się ku baśniom

Apostoł Jan zwraca się do wierzących słowami:
1 Jan. 2:14 Napisałem wam, młodzieńcy, gdyż jesteście mocni i Słowo Boże mieszka w was, i zwyciężyliście złego.

Przypowieść Pana Jezusa o czworakiej glebie obrazuje prawdę o duchowym boju związanym ze Słowem
Mar. 4:18-20
18. A innymi, zasianymi między ciernie, są ci, którzy usłyszeli słowo,
19. Ale troski tego wieku i ułuda bogactw i pożądanie innych rzeczy owładają nimi i zaduszają słowo, tak iż plonu nie wydaje,
20. Owymi zaś, którzy są zasiani na dobrej ziemi, są ci, którzy słuchają słowa, przyjmują je i wydają owoc trzydziestokrotny i sześćdziesięciokrotny, i stokrotny,

Powierzamy nasze serca "Panu i Słowu Jego łaski, które ma moc budować i dać nam dziedzictwo między uświęconymi!".