| |
Psalmy Królewskie
"Zwycięstwo w Królestwie Bożym"
W dzisiejszym rozważaniu pragniemy po
raz kolejny pozwalać Duchowi Świętemu, by wprowadzał nas w rzeczywistość Jego
Królestwa.
Jako ludzie nie posiadamy ziemskiego króla, nie znamy autorytetów, nie posiadamy
wzorów. Jako dzieci Boże
służymy Królowi królów i pozwalamy by wpisywał w nasze serca swoje uczucia,
myśli i pragnienia.
W naszym rozważaniu pragniemy mówić o wyrażonej w
kilku psalmach potrzebie doznania zwycięstwa w walce. Chociaż prawie nikt z nas nie
brał udziału w wojnie, mamy świadomość, że każdego dnia toczy się bój o nasze
życie.
Zwycięstwa potrzebują wszyscy. Potrzebujemy go w walce z nieprzyjaźnią świata z
powodu naszej tożsamości w Chrystusie. Potrzebujemy go w walce duchowej
dotyczącej naszego osobistego życia - w walce z grzechem, niepokojem, z
troskami, z chorobami... Wołając do Pana o zgubionych ludzi oczekujemy Jego
zwycięskiej mocy!
Zwycięstwa potrzebujemy w walce z mocami ciemności, które przypierają atak na
wszystko co ma kluczowe znaczenie w naszym życiu.
Efez. 6:10-12
10. W końcu, bracia moi, umacniajcie się w Panu i w potężnej mocy jego.
11. Przywdziejcie całą zbroję Bożą, abyście mogli ostać się przed zasadzkami
diabelskimi.
12. Gdyż bój toczymy nie z krwią i z ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze
zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach
niebieskich.
Kto jest naszym wrogiem?
Szatan - tylko on.
Nawet gdy Pan Jezus musiał powiedzieć Piotrowi: "Idź precz ode mnie szatanie" -
Piotr pozostał jego uczniem i przyjacielem.
Wróg podszedł bardzo blisko, jednak wrogiem nie był człowiek, lecz Szatan.
To bardzo ważne - wrogiem nigdy nie jest człowiek, lecz przeciwnik, który
znajduje się na zewnątrz.
To jemu mamy się przeciwstawiać w naszych sercach, to z nim powinniśmy walczyć.
Zwycięski bój jest możliwy w Jezusie Chrystusie. Na krzyżu, Pan Jezus zawołał:
Wykonało się.
Dzisiaj możemy wyznawać: 1 Jan. 5:4 Bo wszystko, co się narodziło z Boga,
zwycięża świat... i przeciwstawiać się mocom ciemności.
Słowo Boże mówi o charakterze walki i naszego zwycięstwa. W duchowym boju
burzymy warownie przeciwnika - to wszystko dla sprawy Bożej!
2 Kor. 10:4 Gdyż oręż nasz, którym walczymy, nie jest cielesny, lecz ma
moc burzenia warowni dla sprawy Bożej; nim też unicestwiamy złe zamysły
Te wspaniałe słowa są bliskie naszym sercom.
Jednak każdego dnia, gdy chcemy je wypełniać, zauważamy nasze ograniczenia. Gdy
stoimy w świetle Bożej obecności zauważamy, ile musi się zmienić w naszych
sercach. Pragniemy walczyć w Boży sposób, jednak odzywają się w naszych sercach
emocje, dostrzegamy słabości i wołamy: Ojcze, ucz nas prowadzić prawdziwy,
duchowy bój. Ucz nas rozpoznawać prawdziwego wroga i sprzeciwstawiać się jego
mocy.
W naszym pragnieniu doświadczania zwycięskiego życia pragniemy dzisiaj spojrzeć
na Psalmy Królewskie.
Spora część Psalmów Królewskich jest wołaniem do Boga w obliczu wrogich sił,
zagrażających narodowi. Potrzebna jest ingerencja Boża, by mogło dokonać się
zwycięstwo.
Bóg przygotowuje Dawida do
zwycięskiego życia...
Gdy Bóg powołał Dawida, był pasterzem.
Nie miał wrogów w postaci ludzi, jednak już wtedy musiał walczyć o przetrwanie,
o ochronę życia.
1 Sam. 17:34-35
34. Wtedy Dawid odpowiedział Saulowi: Sługa twój pasał owce ojca swego i bywało
tak, że przyszedł lew lub niedzwieź i porwał jagnię z trzody;
35. Wtedy ja biegłem za nim, pokonywałem go i wyrywałem je z paszczy jego; a
jeżeli rzucił się na mnie, to go chwytałem za grzywę, tłukłem i zabijałem go;
1 Sam. 17:36 Otóż lwa i
niedźwiedzia kładł trupem sługa twój i ten Filistyńczyk nieobrzezany będzie jak
jeden z nich, ponieważ lżył szeregi Boga żywego.
Namaszczony na króla Dawid zostaje
powołany przez Pana do walki z wrogimi narodami, z wrogami pełnymi przebiegłości
i sprytu, z mocami ciemności które stały w opozycji do Bożego planu.
Już w chwili powołania, Dawid jawi się jako człowiek, który zna Boże serce i
klucz do zwycięstwa. Dawid zostaje wezwany z pastwiska na pole bitewne, na
którym "twarzą w twarz" stają strach Izraelitów i pycha Filistińczyków. W
odpowiedzi na to Dawid stawia czoła Goliatowi...
1 Sam 17,45-49
45. Wtedy Dawid odpowiedział
Filistyńczykowi: Ty wyszedłeś do mnie z mieczem, z
oszczepem i z włócznią, a ja
wyszedłem do ciebie w imieniu Pana Zastępów, Boga
szeregów izraelskich, które zelżyłeś.
46.
Dzisiaj wyda cię Pan w moją rękę i zabiję cię, i odetnę ci głowę, i dam dziś
jeszcze trupy wojska filistyńskiego ptactwu niebieskiemu i zwierzynie polnej, i
dowie się cała ziemia, że Izrael ma Boga.
 47.
I dowie się całe to zgromadzenie, że nie mieczem i
włócznią wspomaga Pan, gdyż wojna należy do Pana i On wyda was w ręce nasze.
48. Gdy
tedy Filistyńczyk ruszył i zaczął się zbliżać do Dawida, Dawid śpiesznie wybiegł
z szyku bojowego, aby podejść blisko do Filistyńczyka.
49. I
sięgnął Dawid swoją ręką do torby, wydobył stamtąd kamień, wypuścił go z procy i
ugodził nim Filistyńczyka w czoło; kamień utkwił w jego czole i Filistyńczyk
upadł twarzą na ziemię.
Swoimi słowami, Dawid zaświadcza, że
już jako młody pasterz poznał Bożą strategię bitwy. Wydaje się, że jest już
gotów, by zasiąść na tronie. Zna sekret zwycięskiej walki.
Zanim jednak zacznie odnosić sukcesy jako zwycięski król, będzie musiał walczyć
o przetrwanie.
Bóg będzie kształtował jego serce, usuwając to wszystko, co przeszkadzało w
wykonaniu Bożej woli.
Pan stawia z jednej strony Saula – pełnego wrogości, z drugiej Jonatana.
Wybór pozornie jest łatwy - to wybór pomiędzy przyjaźnią i wrogością. W jednym
człowieku zamieszkało zło, w drugim dobro. Wydaje się, że Dawid ma dokonać
wyboru pomiędzy jednym i drugim. Jednak jest inaczej. Bóg pragnie by Dawid
dokonał innego wyboru. Pan pragnie kształtować serce Dawida, by było podobne do
Jego serca...
Dawid dwukrotnie ma możliwość zgładzenia Saula. Dwa razy Bóg stawia Dawida przed
wyborem.
Słyszy słowa Abiszaja, który mówi, że to Bóg wydał Saula w ręce Dawida.
Jednak Dawid zachowuje czujność - nie zabija Saula - gdyż wie, że sprzeciwi się
Bożej woli. Dawid poznaje też serce Pana.
Możemy pomyśleć, że za czynem Dawida stoi "sucha decyzja", pozbawiona dobrych
uczuć wobec Saula.
Jednak gdy Saul ginie, Dawid wznosi pieśń żałobną, która daje wyraz jego miłości
do człowieka, który chciał go pozbawić życia. W swoim sercu Dawid dokonał wyboru
pomiędzy nienawiścią i miłością...
2 Sam. 1:17-27
17. Wtedy Dawid zaśpiewał pieśń żałobną o Saulu i o Jonatanie, jego synu,
18. Polecając, aby jej uczono Judejczyków. Jest ona zapisana w Księdze Prawego:
19. Chluba twoja, o Izraelu, Na twoich wzgórzach poległa, Jakże padli bohaterzy!
20. Nie mówcie o tym w Gat, Nie głoście po ulicach Aszkalonu, Aby się nie
weseliły córki filistyńskie, Aby nie wykrzykiwały radośnie córki nieobrzezanych!
23. Saul i Jonatan, ukochani i przyjemni, I za życia swego i w godzinie
śmierci nie rozłączeni; Od
orłów szybsi, od lwów silniejsi.
Bóg wykonuje w sercu Dawida swoje
dzieło. Ten okres kształtowania serca Dawida i przygotowania go do służby trwa
najprawdopodobniej kilkanaście lat...
W życiu Joba było podobnie
Job. 1:1 Był mąż w ziemi Uz imieniem Job; a mąż
ten był nienaganny i prawy, bogobojny i stroniący od złego
Jednak Pan
doświadczył Joba, by jego nienaganność, prawość, czystość i bogobojność miały
jeszcze mocniejszy fundament, by korzenie zapuściły się jeszcze głębiej...
Jeśli nawet
już w pierwszej chwili życia jesteśmy gotowi by stawić czoła przeciwnikowi, Pan
musi wykonać pracę w naszych sercach, by nasze wyznanie miało mocne podstawy.
Bóg kształtuje serca swoich dzieci..
Gdy Dawid zostaje królem ma 30 lat.
Kończy się walka z wrogiem, który czyhał wyłącznie na jego życie - rozpoczyna
się bój o cały naród, o przetrwanie i wypełnienie Bożych planów!
Trzeba zdobyć warownię Jebuzejczyków, zwaną Syjonem, gdyż Bóg wybrał to miejsce
na ustanowienie Jeruzalem - Jeruszalaim - miasta pokoju...
Izraelowi zagrażają Filistińczycy, Moabici, Aramejczycy, Edomici, Ammonici i
Kananejczycy...
Pasterz, walczący o swoje owce, otrzymuje odpowiedzialność zachowania i rozwoju
królestwa, które na ziemi ustanowił sam Bóg...
Bóg wykonał pracę w sercu Dawida. Zwycięstwo,
którego pragnął jako młody pasterz, z otrzymało mocny fundament...
CO ZAUWAŻAMY W SERCU KRÓLA WALCZĄCEGO
O ZWYCIĘSTWO KRÓLESTWA IZRAELA?
(W jaki sposób zwycięstwo może stać się udziałem obywateli Królestwa Bożego?)
1. SILNE POCZUCIE ZALEŻNOŚCI OD PANA
1 Sam. 17:45-49
45.
Wtedy Dawid odpowiedział Filistyńczykowi: Ty wyszedłeś do
mnie z mieczem, z oszczepem i z włócznią,
a ja wyszedłem do ciebie
w imieniu Pana Zastępów, Boga szeregów izraelskich, które
zelżyłeś.
46.
Dzisiaj wyda cię Pan w moją rękę i zabiję cię, i odetnę ci głowę, i dam dziś
jeszcze trupy wojska filistyńskiego ptactwu niebieskiemu i zwierzynie polnej, i
dowie się cała ziemia, że Izrael ma Boga.
47. I
dowie się całe to zgromadzenie, że nie mieczem i włócznią
wspomaga Pan, gdyż wojna należy do Pana i On wyda was w ręce nasze.
48. Gdy
tedy Filistyńczyk ruszył i zaczął się zbliżać do Dawida, Dawid śpiesznie wybiegł
z szyku bojowego, aby podejść blisko do Filistyńczyka.
49. I
sięgnął Dawid swoją ręką do torby, wydobył stamtąd kamień, wypuścił go z procy i
ugodził nim Filistyńczyka w czoło; kamień utkwił w jego czole i Filistyńczyk
upadł twarzą na ziemię.
- W czyim imieniu wychodzi świat? W
imieniu własnej siły, własnego oręża...
- W czyim imieniu wychodzą Boże dzieci? W imieniu
Pana Zastępów, Boga Jego szeregów...
- Wojna należy do Pana...
- Chociaż Pan wkłada w ręce swoich wojowników miecz i włócznie, nie mieczem i
włócznią wspomaga Pan, lecz swoim duchem...
Psalm 18,1-4
1. Przewodnikowi chóru. Psalm sługi Pańskiego, Dawida, który wypowiedział
Panu słowa tej pieśni, gdy go Pan wybawił z rąk wszystkich nieprzyjaciół jego i
z ręki Saula.
2. Powiedział: Miłuję cię, Panie, mocy moja.
3. Pan skałą i twierdzą moją, i wybawieniem moim, Bóg mój opoką moją, na której
polegam. Tarczą moją
i rogiem zbawienia mego, warownią moją.
4. Wołam: Niech będzie Pan pochwalony! I zostałem wybawiony od nieprzyjaciół
moich.
Psalm 18,29-37
29. Ty zaiste zapalasz pochodnię moją; Pan,
Bóg mój, oświeca ciemności moje.
30. Gdyż z tobą rozbijam drużynę, A z Bogiem moim przesadzam mur.
32. Któż bowiem jest Bogiem oprócz Pana? Kto jest skałą prócz Boga naszego?
33. Bóg, który mię opasuje mocą, A uczynił doskonałą drogę moją.
34. Nogi moje czyni rącze jak u łani I na wyżynach postawił umie.
35. Ręce moje zaprawia do walki I ramiona moje napinają łuk spiżowy.
36. Dajesz mi tarczę zbawienia swego I prawica twoja wspiera mnie, A łaskawość
twoja czyni mnie wielkim.
37. Dajesz szeroką drogę krokom moim I nie zachwiały się kostki moje!
Psalm 20,8
Jedni chlubią się wozami,
drudzy końmi, Lecz my chlubimy się imieniem Pana, Boga naszego.
Ps. 144 9.Boże,
zaśpiewam ci nową pieśń, Na harfie dziesięciostrunnej zagram ci.
10. Ty dajesz królom zwycięstwo; Dawida, sługę swego, wybawiłeś od miecza
srogiego.
2. WDZIĘCZNOŚĆ ZA OCHRONĘ I
BŁOGOSŁAWIEŃSTWO CAŁEGO NARODU
Dawid błogosławi Pana za zwycięstwa
odniesione w bitwach i wyraża wdzięczność za to, że Bóg ujął się za ludem
będącym w wielkim zagrożeniu. Dawid wyraża oczekiwanie błogosławieństwa, pokoju
i powodzenia, które będzie udziałem całego narodu jako owoc zwycięstwa, będącego
darem od Pana!
Ps. 144:1-15
1. Dawidowy. Błogosławiony Pan, skała moja! On zaprawia ręce moje do walki,
Palce moje do boju!
2. Łaska moja i twierdza moja, Obrona moja i wybawca mój, Tarcza moja i ucieczka
moja; On mi poddaje narody.
10. Ty dajesz królom zwycięstwo; Dawida, sługę swego, wybawiłeś od miecza
srogiego.
11. Wybaw mnie i ratuj z ręki cudzoziemców, Których usta mówią kłamstwo, A
prawica ich jest prawicą zdradliwą,
12. Niech synowie nasi będą jak rośliny Dobrze wyrośnięte w młodości
swojej, A córki nasze jak kolumny wyciosane Zdobiące świątynię!
13. Spichlerze nasze niech będą pełne, Zaopatrzone we wszelkie płody.
Owce nasze niech rodzą tysiące, Niech rodzą dziesięć tysięcy na naszych
polach!
14. Bydło nasze niech będzie ciężarne, Bez szkód i strat, I niech nie
będzie narzekań na ulicach naszych!
15. Błogosławiony lud, któremu tak się powodzi, Błogosławiony lud, którego
Bogiem jest Pan!
Powyższe słowa są świadectwem Bożego dzieła w sercu Dawida.
Pozostawił pastwiska i owce, by wykonać Bożą wolę. Pan napełnia jego serce
miłością do ludu Izraela. Bóg przygotowuje w Dawidzie miejsce na Jego miłość
do całego narodu. To Boży cud w sercu człowieka...!
3. WDZIĘCZNOŚĆ ZA OCHRONĘ OSOBISTĄ I
BŁOGOSŁAWIEŃSTWO KRÓLA
Psalm 21 Dziękczynna modlitwa króla po
zwycięskiej bitwie
Dawid rozważa w swoim sercu to wszystko, co Pan
uczynił dla niego osobiście. Psalm 21 wyraża wdzięczność za zwycięstwo, które
jest jego osobistym udziałem, jako króla, który może doznać pokoju i osobistego
błogosławieństwa...
1. Przewodnikowi chóru. Psalm Dawidowy.
2. Panie! Król raduje się mocą twoją I weseli się bardzo zbawieniem twoim!
3. Spełniłeś pragnienie serca jego I prośbie ust jego nie odmówiłeś. Sela.
4. Bo wyszedłeś mu naprzeciw z darami, które przynoszą błogosławieństwo,
Włożyłeś na głowę jego koronę szczerozłotą.
5. Prosił cię o życie, dałeś mu je, Długie dni na zawsze, na wieki.
6. Chwała jego jest wielka dzięki zbawieniu twemu, Wspaniałością i dostojeństwem
okryłeś go.
7. Bo czynisz go błogosławieństwem na zawsze, Udzielasz mu radości przed
obliczem swoim.
8. Król bowiem ufa Panu I dzięki łasce Najwyższego nie zachwieje się...
9. Ręka twoja dosięgnie wszystkich nieprzyjaciół twoich, Prawica twoja dosięgnie
tych, którzy cię nienawidzą.
10. Uczynisz, że będą jak w piecu ognistym, Gdy się zjawisz... Pan w gniewie
swoim pochłonie ich, A ogień ich pożre.
11. Wygubisz z ziemi ich pokolenie, A potomstwo ich spośród ludzi.
12. Bo zamierzyli zło przeciwko tobie, Uknuli spisek, lecz nie przemogli.
13. Ty bowiem zmusisz ich do ucieczki, Cięciwę łuku swego nastawisz przeciwko
nim.
14. Powstań, Panie, w mocy swojej, A będziemy śpiewać i wysławiać potęgę twoją!
W psalmie 21 odnosimy wrażenie, że król dużo
myśli o sobie, gdyż wypowiada na swój temat wiele słów. Jednak gdy spojrzymy na
całe życie Dawida zobaczymy, że jego słowa Dawida są świadectwem niezwykłej
wdzięczności za to, że Pan wyrwał go z niedoli i uczynił sługą Jego sprawy.
Widzimy jak wielkie znaczenie mają te słowa w kontekście boju o życie Dawida i
jego służbę.
Bóg wyrywa nas z opresji i czyni rzeczy, które nas zaskakują...
1 osoby liczy pojedyńczej - król raduje się mocą twoją...spełniłeś pragnienie
serca jego....włożyłeś na głowę koronę szczerozłotą... - każdy kto służy Panu
1 osoba liczby mnogiej - będziemy...
14. Powstań, Panie, w mocy swojej, A będziemy
śpiewać i wysławiać potęgę twoją!
Wszyscy, którzy przyjmują Boże
powołanie potrzebują osobistej ochrony i zwycięstwa.
Bóg nie zapomniał o Dawidzie...
Pan nie zapomina o tych, którzy Jemu służą. Jesteśmy Jego narzędziami, jednak Bóg
nie ma nic wspólnego z instrumentalnym podejściem które cechuje postępowanie
człowieka. Pan wybiera, gdyż nas umiłował...
W obrazie Eliasza, którego Bóg karmi na pustyni dostrzegamy świadectwo Bożej
ochrony...
W ostatnich chwilach życia, pośród osobistych doświadczeń, Paweł wyznaje
2 Tym. 4:18 Wyrwie mnie Pan ze wszystkiego złego i zachowa dla Królestwa
swego niebieskiego; jemu niech będzie chwała na wieki wieków. Amen.
Gdzie Dawid był
bardziej bezpieczny?
W 2 Sam. 11:1-2 czytamy...
1. Następnego roku, w czasie kiedy królowie zwykli wyruszać na wojnę, wysłał
Dawid Joaba wraz ze swoimi wojownikami i z całym Izraelem, i ci splądrowali
ziemię Ammonitów i oblegli Rabbę. Dawid wszakże pozostał w Jeruzalemie.
2. I przytrafiło się, że pod wieczór Dawid wstał ze swojego łoża i przechadzał
się po tarasie swojego królewskiego domu, i ujrzał z tego tarasu kąpiącą się
kobietę. A była to kobieta wielkiej urody...
Dalsza część historii jest nam dobrze znana...
Czytając opis tej historii powinniśmy zwrócić uwagę na pierwszą część. Czytamy,
że "w czasie, kiedy królowie zwykli wyruszać na wojnę, ... Dawid pozostał w
Jeruzalemie"
Dawid rezygnuje z walki o królestwo i musi stoczyć bój o własne życie. Grzech
jaki popełnił z Batszebą sprowadza duchową katastrofę.
W Psalmie 51, wypełnionym
słowami człowieka, który stacza jeden z największych bojów
Ps. 51:13 Nie odrzucaj mnie od oblicza swego I nie odbieraj mi swego Ducha
Świętego!
Gdy bierzemy udział w duchowej walce - jesteśmy bezpieczni.
Pan Jezus powiedział:
Mat. 16:18 ...zbuduję
Kościół mój, a bramy piekielne nie przemogą go...
Bramy piekielne będą próbowały przemóc, jednak nie przemogą!
Przyjmując odpowiedzialność za Kościół w służbie, którą dla każdego z nas
Bóg przygotował, przyjmujemy błogosławieństwo zawarte w obietnicy Pana Jezusa.
Apostoł Paweł nawoływał:
Efez. 6:13 Dlatego weźcie całą zbroję Bożą, abyście mogli stawić opór w dniu
złym i, dokonawszy wszystkiego, ostać się!
Pragniemy staczać bój, pragniemy stać tam, gdzie przygotował dla nas
miejsce nasz Pan!
4.
WDZIĘCZNOŚĆ ZA MIŁOŚĆ I WSPARCIE NARODU W MODLITWIE
Psalm 20 Modlitwa narodu i króla o
zwycięstwo w bitwie
Król miał wyruszyć na wojnę, lecz zanim to uczynił wszedł do przybytku Pana
by się modlić. W modlitwie dołączyli do niego inni, którzy wstawiali do Boga za
swoim królem.
Doświadczając ochrony podczas modlitwy wstawienniczej narodu, król wyraża
przekonanie o zapewnieniu przez Pana odniesienia zwycięstwa.
Chociaż psalm zawiera słowa ludu, nie jest to psalm napisany przez kogoś innego.
To psalm Dawidowy. Dawid nosi w sercu słowa tych, których Bóg postawił u jego
boku. Miały one dla niego tak wielkie znaczenie.
Ps. 20:1-10
1. Przewodnikowi chóru.
Psalm Dawidowy.
2. Niech cię wysłucha Pan w dniu utrapienia, Niech cię wzmocni imię Boga
Jakubowego!
3. Niech ci ześle pomoc ze świątyni I niech cię wesprze z Syjonu!
4. Niechaj wspomni wszystkie dary twoje I niech przyjmie całopalenia twoje.
Sela.
5. Niech ci da to, czego pragnie serce twoje, I niech wypełni każdy twój zamysł!
6. Będziemy się weselić ze zwycięstwa twego I w imię Boga naszego wzniesiemy
sztandary! Niech Pan spełni wszystkie prośby twoje!
7. Teraz wiem, że Pan wybawił pomazańca swego. Wysłucha go z nieba swego
świętego Przez potężną pomoc prawicy swojej.
8. Jedni chlubią się wozami, drudzy końmi, Lecz my chlubimy się imieniem Pana,
Boga naszego.
9. Zadrżały im kolana i upadli, Lecz my stoimy i trwamy.
10. Panie, królu nasz, pomóż! Wysłuchaj nas w dniu wołania naszego
Dawid w swoim sercu nosi słowa ludu,
wypowiadane w trosce o jego służbę...
Pan Jezus potrzebował w Getsemane wsparcia.
W ewangelii Mateusza czytamy:
Mat. 26:38 Wtedy mówi do nich: Smętna jest dusza moja aż do śmierci;
pozostańcie tu i czuwajcie ze mną. Mat. 26:40 I wrócił do uczniów, i
zastał ich śpiących, i mówił do Piotra: Tak to nie mogliście jednej godziny
czuwać ze mną?
Wszyscy jesteśmy
powołani do służby. Wszyscy potrzebujemy wsparcia. Wszyscy możemy go udzielać
innym!
W jakiejkolwiek służbie bierzemy udział - w miejsce krytyki, możemy napełnić
nasze serca miłością, modlitwą o zwycięstwo i błogosławieństo innych:
5. Niech ci da to, czego pragnie serce twoje, I niech wypełni każdy twój zamysł!
6. Będziemy się weselić ze zwycięstwa twego I w imię Boga naszego wzniesiemy
sztandary! Niech Pan spełni wszystkie prośby twoje!
To jest modlitwa, w której odczuwa się
zrozumienie ludu, tego co król nosi w sercu. Z tych słów bije miłość do Boga i
do Dawida.
W postawie ludu przejawia się też mądrość.
Lud rozumiał prawdę: "Klęska króla - jest naszą klęską. Zwycięstwo króla - jest
naszym zwycięstwem"
Apostoł Paweł przekazuje tą mądrość Tymoteuszowi i wierzącym, którym usługuje::
1 Tym. 2:1-2
1. Przede wszystkim więc napominam, aby zanosić błagania, modlitwy, prośby,
dziękczynienia za wszystkich ludzi,
2. Za królów i za wszystkich przełożonych, abyśmy ciche i spokojne życie wiedli
we wszelkiej pobożności i uczciwości.
Ciche i spokojne życie jest owocem błogosławieństwa, które "jest udziałem królów
i wszystkich przełożonych". Powodzenie króla jest błogosławieństwem całego
narodu!
Właściwa postawa zaczyna się od
naszych domów. Tam Bóg wykonuje swoją pracę w sercach dzieci i dorosłych. Kiedy
uczymy dzieci szacunku, wprowadzamy je na ścieżkę Bożego błogosławieństwa. Kiedy
dzieci wybierają szacunek, przyjmują błogosławieństwo płynące ze słów:
"Aby ci się
dobrze działo i abyś długo żył na ziemi"
Efez. 6:1-8
1. Dzieci, bądźcie posłuszne rodzicom swoim w Panu, bo to rzecz słuszna.
2. Czcij ojca swego i matkę, to jest pierwsze przykazanie z obietnicą:
3. Aby ci się dobrze działo i abyś długo żył na ziemi.
W Słowie Bożym
odnajdujemy wiele innych słów mówiących o szacunku.
Słowa te dotyczą szacunku sług wobec panów (1 Piotra 2,15-18), wierzących wobec
tych, którzy ich napominają... (1 Tes.5,12-13)
Dzisiaj namaszczenie jest udziałem
każdego z dzieci Bożych!. Każdy z nas jest powołany do służby i każdy potrzebuje
wsparcia innych ze strony innych! Każdy może błogosławić siostrę i brata w ich
służbie, wybierając w mądrości miłość i szacunek, stając obok nich w czynie i w
modlitwie! Jesteśmy powołani do służby w Królestwie Bożym, którym jest Kościół.
Kościół to ciało Chrystusa. Każdy ma w nim swoje miejsce. Każdy członek wspiera
inne i potrzebuje ich wsparcia. To tajemnica, którą Bóg objawił światu. To
wielki dar od Pana dla każdego z nas...
NASZE ŻYCIE:
Rzeczywistość Królestwa Bożego
rzeczywistością prawdziwego zwycięstwa!
Pragniemy...
- PRZEBYWAĆ NA FRONCIE - W BEZPIECZNYM MIEJSCU
- PAMIĘTAĆ O TYM, GDZIE TKWI ŹRÓDŁO NASZEJ SIŁY
- SZUKAĆ I OCZEKIWAĆ OCHRONY W BOGU - ZARÓWNO OSOBISTEJ JAK I
DLA CAŁEJ SPOŁECZNOŚCI
- BŁOGOSŁAWIĆ INNYCH - W ICH POWOŁANIU
"Nasz drogi Panie. Przychodzimy przed Twoje oblicze po zwycięstwo. To
wszystko, czego dotychczas doświadczyliśmy, jest powodem wdzięczności, którą
pragniemy wyrazić. Dziękujemy za każdy dzień zwycięstwa - w Twojej łasce i mocy.
Powierzamy nasze serca. Prosimy, by napełniło je jeszcze większe zrozumienie
tego, co jest najważniejsze w naszych duchowym boju. Prosimy o ufność w Twoją
moc i siłę w chwilach, w których będziemy stawiać czoła temu światu. Prosimy o
wdzięczność za ochronę i wiarę. Prosimy o miłość i szacunek w naszym spojrzeniu
na innych - dla ich błogosławieństwa i naszego.
Prosimy o Twoje zwycięstwo!"
|
