Kim jesteśmy?

• Ludźmi, którzy doznali przełomu w swoim życiu, zmiany, której nie dokonała martwa religia, lecz żywy, wspaniały Bóg.
  
  
• Społecznością chrześcijańską, której zasadą jest "Sola Scriptura" (Tylko Pismo Święte). Oznacza to, że pragniemy trzymać się wyłącznie prawd, zawartych w Bożym słowie.
  
  
• Nie uważamy siebie za "jedynych prawdziwych". Bliskie są nam wszystkie społeczności chrześcijańskie które trzymają się wymienionej wcześniej zasady.
  Do Samarytanki, Chrystus powiedział: (Ew. Jana 4:23) ...nadchodzi godzina i teraz jest, kiedy prawdziwi czciciele będą oddawali Ojcu cześć w duchu i w prawdzie; bo i Ojciec takich szuka, którzy by mu tak cześć oddawali.
  Radujemy się, że żyjemy w "tej godzinie." Na świecie liczba tych, którzy powierzyli swoje życie Chrystusowi wzrasta czterokrotnie szybciej niż liczba ludności. Kościół Chrystusa nie ogranicza się do jednej denominacji - to duchowa rzeczywistość, w której wyznacznikiem jest Prawda objawiona ludziom przez żywego Boga.
   
• Przynależymy do jednego z istniejących Kościołów, gdyż nie widzimy potrzeby tworzenia "nowego, własnego". Jesteśmy wdzięczni Bogu za to, że możemy dzielić społeczność z większym gronem wierzących osób. Dziękujemy za tych, którzy na przestrzeni wieków byli gotowi zapłacić wielką cenę.
  Szanujemy i kochamy wspólnotę w której Bóg nas postawił, jednak w naszej świadomości i w uczuciach funkcjonuje Kościół, który tworzą wszyscy świadomie wierzący ludzie, niezależnie od denominacji, zgodnie z powołaniem Jezusa Chrystusa.
  Bóg zmienia życie wszędzie, gdzie poprzez Boże Słowo w sercach ludzi zostanie wzbudzona wiara!
  Wyraża się to w słowach apostoła Pawła:
  1 Kor. 1:1-3
  1. Paweł, powołany z woli Bożej na apostoła Chrystusa Jezusa, i Sostenes, brat,
  2. Zborowi Bożemu, który jest w Koryncie, poświęconym w Chrystusie Jezusie, powołanym świętym, wraz ze wszystkimi, którzy wzywają imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa na każdym miejscu, ich i naszym:
  3. Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa.
  
  (Więcej na temat Kościoła Chrześcijan Baptystów znajdziesz na stronie www.koinonia.pl/kosciol.htm oraz umieszczonych na niej odsyłaczach)

Nasz lokalny kościół powstał w 1995 roku. Narodzenie kościoła było owocem rosnącej  wizji w macierzystym zborze. Decyzja rozpoczęcia nowej pracy zrodziła się  w modltwie i poście. Grono dwudziestu dwóch osób zdecydowało się wyruszyć do dzieła. Nie posiadaliśmy nic, oprócz gorących serc, lecz każdy kolejny dzień  zwiastował nam dobroć naszego Pana. Wkrótce po zainicjowaniu działalności naszego zboru, kościół  rozpoczął funkcjonowanie - najpierw w kaplicy I Zboru KChB w godzinach popołudniowych,  następnie w sali Domu Kultury. W 1997 roku wydarzył się cud - odzyskaliśmy kaplicę, która stała  się stałą   siedzibą naszej społeczności! To długa, niesamowita historia  Bożego działania   (chętnym  opowiemy o tym w szczegółach).

Dzięki działaniu naszego Pana, społeczność doznaje wzrostu. Od początku powstania, liczba członków potroiła się i obecnie nasz kościół liczy 94 osoby.
Średnia wieku waha się w granicach 22-35 lat. Sporą część kościoła stanowią młode małźeństwa. Szkółka niedzielna obejmuje swą pracą grupę 25 dzieci.
W społeczności działa 6 grup domowych. Prawie każdy członek zboru jest zaangażowanych w jedną z takich "komórek". Stanowią one bardzo istotny element życia społeczności. To w nich, nowe osoby odnajdują miejsce w ciele Chrystusa.

Zdajemy sobie sprawę, że przed kościołem stoi istotne wyzwanie budowania bliskich więzi nie tylko na poziomie grup domowych, lecz także społeczności jako całości. Z tą świadomością szukamy Bożej mądrości w organizowaniu naszego wspólnego życia. Spotykamy się na wspólnej modlitwie i poście, organizujemy konferencje, co pewien czas wspólnie spędzamy weekendy w gronie członków społeczności oraz przyjaciół zboru. Pragnieniem każdego z nas jest doświadczenie przebudzenia w naszym mieście i okolicy. Wyrazem tego jest trwanie w modlitwie i poście oraz podejmowanie działań mających na celu zaniesienie Dobrej Nowiny jak najszerszemu gronu ludzi.
Świadectwo na ulicy, przedstawienia pantomimy, koncerty - to niektóre z wielu form ewangelizacji. Pan obdarował naszą społeczność sporym gronem utalentowanych ludzi, co owocuje dużą ilością form przekazu poselstwa Ewangelii.
 

. 

Jesteśmy świadomi, że jedną z ważnych potrzeb lokalnego kościoła, jest budowanie więzi z innymi społecznościami chrześcijańskimi w mieście. Spotykamy się wspólnie z wierzącymi z pozostałych Kościołów naszego miasta (z różnych denominacji - wyznających tą samą zasadę Sola Scriptura - Tylko Pismo).
Spotykamy się w gronie pastorów z tych wspólnot, by szukać Bożego oblicza i budować wzajemną więź.

Pliki video z nabożeństwa transmitowanego w TVP2:
"Jezus jest tu" http://www.youtube.com/watch?v=O_wv4-rhYro
"O miłości Twej" http://www.youtube.com/watch?v=b6DKlH-Vyc0
Urywki z nabożeństwa http://pl.youtube.com/watch?v=Slt3aye7xQQ

Kilka słów refleksji.. .

Na zakończenie, kilka słów refleksji o jednej z prawd, która motywuje nas w budowaniu wspólnoty
W liście do Efezjan, w szóstym rozdziale, apostoł Paweł nawołuje, byśmy wszyscy przywdzieli całą zbroję Bożą. Pośród wielu elementów, wymienia on tarczę wiary.
Co oznaczają dla nas te słowa, jako dla poszczególnych członków społeczności?
Rzymianie posiadali dwa rodzaje tarczy:
- Pelt - małą, podręczną tarczę, służącą do oborny w trakci walki mieczem
- Tureo - taczę żołnierza zasałaniającą prawie całe jego ciało (w języku greckim, nazwa tarczy pochodzi od słowa Tura - brama, drzwi ). Podobnie jak wrota chroniły twierdzę, tak tarcza stanowiła ochronę dla żołnierza. Wysokość jej wynosiła około 1,25 metra, a szerokość około 80 centymetrów. Wykonana była z drewna, a jej frontową część powlekano skórą. Gdy istniało niebezpieczeństwo pojawienia się ognistych strzał, nasączano skórę wodą i w ten sposób tarcza stawała się doskonałym zabezpieczeniem przed ogniem (Słowo Boże mówi o ochronie przed ognistymi pociskami złego). Szczególną uwagę warto zwrócić na fakt, że tarcza ta umożliwiała rzymskim żołnierzom stworzenie FORMACJI TESTUDO (w tłumaczeniu tłumaczeniu z łaciny formacji żółwiej). Była to formacja żołnierzy ustawionych w zwartym szyku i tworzących z poszczególnych tarcz rodzaj żółwiego pancerza, ochraniającego całą centurię.
Żołnierze z pierwszego rzędu trzymali tarcze z przodu, przed sobą. Ci którzy kroczyli za nimi, trzymali tarczę nad swymi głowami, natomiast ci, którzy maszerowali z brzegu formacji, trzymali tarczę z boku. Żołnierze idący z tyłu, trzymali ją z tyłu. Każdy posiadał swoje miejsce i zadanie.
Tarcza pojedyńczego żołnierza, niosła ochronę nie tylko jemu, lecz wszystkim, którzy znajdowali się wokoło.

Oto obraz kościoła. Wszelka siła wiary, każdy dar otrzymany od Pana jest nam przekazany jako szafarzom - tym, którzy istnieją dla innych.
"Razem znaczymy wiele",  "Moja siła siłą innych" "Słabość drugiej osoby, jej odkryte miejsce - moją szansą by stanąć blisko i chronić"
To nasze pragnienie...
To nasza modlitwa...